آرلین پترو
گفت وگو با رحیما پترو، مبلغ اسلام

وقتی در دانشگاه بودم، شروع به زیرسؤال بردن عقیده ی خودم کردم. من یک متدیست (یکی از فرقه های مسیحیت) بودم.

 به گزارش رهیافتگان (پایگاه جامع مبلغین و تازه مسلمانان )«آرلین پترو» معروف به «رحیما»، از فعال ترین زنان مسلمان در ایالت مریلند است و مهم ترین ویژگی اخلاقی شان مهربانی است؛ همین امر موجب لقب «آرلین» شده است و همه او را با نام «رحیما» می شناسند.

روز ملاقات وقتی به منزل شان رسیدم، همان طوری که شنیده بودم، بسیار مهربان و خون گرم به استقبالم آمد. آن روز، روز عید رسمی و مذهبی تنکس گیوین بود؛ روز شکرگزاری خداوند. ایشان یک ماه مانده به کریسمس، داشت تدارک شام تنکس گیوین را می دید. یک بوقلمون بزرگ پخته شده و آماده ی وسط میز بود. همان طور که سرگرم کار در آشپزخانه بود، گفت وگو را شروع کردیم.

* خیلی ممنون که در این روز پرمشغله مرا پذیرفتید؛ خانم رحیما!

خواهش می کنم. خوش آمدید! ببخشید هنوز کمی در آشپزخانه کار دارم. باید تا یک ساعت دیگر همه چیز آماده باشد؛ چون قرار است به واشنگتن دی سی برویم.

* خسته نباشید! این همه تدارکات برای چیست؟ هدف شما از این کار چیست؟

من با افراد فقیر این کشور احساس هم دردی می کنم؛ برای همین دوست دارم برای آن ها غذا ببرم. می خواهم بدانند که مسلمانان انسان های خوبی هستند و می خواهند به دیگران کمک کنند. هدف من از این فعالیت، پذیرایی از جنبش حمایت از فقیران است. بسیاری از شرکت کنندگان مسلمان اند و غذای حلال می خواهند؛ برای همین ما برای آن ها غذای حلال درست می کنیم.

این فعالیت هم چنین برای حمایت از افرادی است که از مراقبت های پزشکی دفاع می کنند. بسیاری از سناتورها و اعضای کنگره سعی می کنند آن را نادیده بگیرند که این برای افراد فقیر بسیار بد است. این یک کار گروهی است و نامش هم بستگی چنددینی است. من و دوستم هاجر در این برنامه شرکت می کنیم و در واشنگتن کارهای مختلفی انجام می دهیم که این یکی از آن هاست. ما سعی می کنیم اسلام را به مردم معرفی کنیم. هدف کلی من برای شرکت در این گروه چنددینی، تعامل و تفاهم بین مسلمانان، مسیحیان و یهودیان است که همه با یک هدف مشترک دور هم جمع شده اند تا صلح در جهان برقرار شود.

* آیا در این گروه عضو هستید؟

بله من عضو یک جمعیت بین الادیانی هستم که محل تجمع مسیحی ها، یهودی ها (نه صهیونیست ها) و انسان های خیرخواه دیگر است. ما هر ماه جلسه داریم، از طریق ایمیل با هم مرتبط هستیم و بسیار فعالیم.

* خانم رحیما! این گروه دقیقاً چه برنامه هایی دارد؛ می شود لطفاً بیش تر توضیح بدهید؟

گروه چنددینی ای که من عضو آن هستم، «گروه چنددینی صلح واشنگتن دی سی» است. هر ماه در یک کلیسا هم دیگر را ملاقات می کنیم تا درباره ی مشکلات مان در دیگر کلیساها، زمانی که درباره ی اعتقادمان سخن می گوییم، با هم صحبت کنیم. افراد بسیاری می خواهند بدانند چرا حجاب می پوشیم؟ چرا روزی پنج بار نماز می خوانیم؟ چرا در ماه رمضان روزه می گیریم؟ ما به همه ی این سؤال ها پاسخ می دهیم. چهار سال است با «هاجر» به این جلسه می روم. هم چنین یک گروه دیگر به نام «همان قایق» راه اندازی کرده ایم. ما احساس می کنیم در این کشور مسلمانان مورد تبعیض قرار می گیرند؛ همان گونه که زمانی مسیحی ها و یهودی ها مورد این تبعیض ها بودند. این یک گروه مشترک بین مسلمانان، مسیحیان و یهودیان است که اطلاعات غلط درباره ی این ادیان را از جامعه بیرون کند.

* شما فعالیت های تان را چگونه و از کجا آغاز کردید؟

من در مسجد اسلامی محمد ص در بخش خدمات به زندان عضو بودم. ما به زندان می رفتیم و به زندانیان اسلام را یاد می دادیم. به آن ها قرآن آموزش می دادیم که همه از جانب مرکز تعلیمات اسلامی در پاتومیک بود. در مدرسه ی جمعیت مسلمانان در همان مرکز، در پاتومیک هم تدریس داشتم و آن جا معلم ابتدایی بودم. در سال ۱۹۷۶ مسلمان شدم و از همان زمان برای برنامه های متعددی داوطلب شدم. اکثر مواقع به زندان زنان می رفتم و به زنان تازه مسلمان درباره ی اسلام تدریس می کردم. به این کار خیلی علاقه داشتم و آن ها را تشویق به نوشتن شعر درباره ی اسلام می کردم.

* بیش تر چه هدفی را دنبال می کردید؟

وقتی فهمیدم که اسلام دین برحق است، متوجه شدم خدای مهربان الله است. من خدا را دوست دارم و بسیار دوست می دارم که او را راضی کنم. کارهایی که می کنم به خاطر پول نیست، برای رضای خداوند است. سعی کردم تا می توانم در زندان ها و حتی مدارس مختلف به کودکان آموزش بدهم. امیدوار هستم که خداوند از من راضی باشد و جامعه جای بهتری برای زندگی شود تا همه بدانند اسلام چیست و بتوانند راه درست را انتخاب کنند! من خیلی دوست دارم به آن ها آموزش بدهم؛ چراکه می خواهم آن ها هم مانند من اسلام را دوست داشته باشند و مطمئن باشند که بهترین راهنمایی را دارند. هم چنین در زندان می خواستم مجرمین احساس کنند می توانند از استعدادشان استفاده کنند؛ پس آن ها را تشویق می کردم که درباره ی اسلام شعر بنویسند.

* آن شعرها الآن موجود هستند؟

بله، این هایی که در اتاق می بینید، شعرها و نقاشی های زندانی هاست. یکی از خواهرها این شعر را نوشته است:

اسلام یک روش زندگی است؛ آن را امتحان کن.

اسلام یک هدیه است؛ آن را بپذیر.

اسلام یک سفر است؛ آن را به پایان برسان.

اسلام یک مجادله است؛ برایش بجنگ.

اسلام یک هدف است؛ به آن برس.

اسلام یک فرصت است؛ از آن استفاده کن.

اسلام یک روش زیبای زندگی است؛ آن را ببین.

اسلام یک پیام به توست؛ آن را بشنو.

شعرهای دیگری هم هست که بقیه نوشته اند. مثل این:

وقتی که روزبه روز سختی ها بیش تر می شود،

وقتی که نمی توانی و هر آدم رویش را از تو برمی گرداند،

به خاطر داشته باش که ایمان به الله در تو وجود دارد!

مطمئناً ایمان به الله تو را نجات خواهد داد.

آیا در مورد امتحان پیش رو چیزی نمی دانی؟

* زندانیان بیش تر چه مطالبی را طالب بودند؟

مسلمان ها در زندان خیلی علاقه مند بودند بدانند پیامبران چه کسانی بودند. برای شان جالب بود که عیسی هم یک پیامبر در اسلام بود. یکی از راه های پیروی از عیسی مسلمان شدن است که خداوند را خشنود می کند. می خواستند بدانند چه طور باید نماز بخوانند و من به آن ها یاد می دادم و با هم نماز می خواندیم. ما درباره ی نماز عید فطر، حج و دیگر وظایف مسلمانان با هم صحبت می کردیم. هم چنین با هم قرآن می خواندیم و درباره ی اهمیت دانستن هدایت واقعی که در قرآن بود، با هم بحث می کردیم. ناگفته نماند که همیشه زندانیان از من قرآن می خواستند و تهیه ی آن کار سختی شده بود.

* چرا خانم رحیما؟

خب آن زمان مثل الآن نمی توانستید خیلی قرآن ترجمه شده پیدا کنید. گران هم شده بود. خاطرم هست، همسرم به ایران رفت و ۲۰۰ قرآن خریداری کرد و به آمریکا فرستاد تا به زندانیان بدهند. وقتی که قرآن خیلی گران شد، ایشان به قم رفتند و مؤسسه ی آقای انصاریان بدون این که مبلغی دریافت کنند قرآن به آمریکا فرستادند.

* خانم رحیما! شما در همین ایالت متولد و بزرگ شدید؟ چه شد که مسلمان شدید؟

من در گرینزبرو کارولینای شمالی متولد و در برون سامت بزرگ شدم. به دانشگاه کمبل رفتم و مدرک کارشناسی آموزش ابتدایی را گرفتم. برای تدریس پایه ی پنجم ابتدایی به جورجیا رفتم. در آن جا با همسرم حسن پترو آشنا شدم، سال ۱۹۷۱ با هم ازدواج کردیم و به واشنگتن دی سی آمدیم. وقتی ازدواج کردم، اطلاعات زیادی از اسلام نداشتم؛ برای همین از همسرم سؤال می کردم. شروع به خواندن قرآن کردم. به من گفتند که برای بهتر متوجه شدن آن باید به کلاس بروم. با چند نفر از دوستان حسن ملاقات کردم. آن ها نیز مانند همسرم اسلام را به من معرفی کردند. خیلی به اسلام علاقه مند شده بودم. در کلاس های اسلامی شرکت می کردم. در شب های دوشنبه در جلسه ای در خانه ی یکی دیگر از دوستان همسرم شرکت می کردیم و با خانم های آمریکایی درباره ی اسلام چیزهایی فرامی گرفتیم. سال ۱۹۷۶ پس از چند سال تحقیق، به اسلام ایمان آوردم و مسلمان شدم. بعد از چند سال، در مدرسه ی جمعیت مسلمانان در پوتمک مریلند شروع به تدریس کردم. چندین سال در آن جا و مدرسه ی اسلامی پوتمک مشغول تدریس بودم.

* خانم پترو! قبل از این که مسلمان بشوید در رابطه با دین اسلام چه قدر اطلاعات داشتید؟

آن چه من قبل از مسلمان شدنم درباره ی اسلام می دانستم، این بود که مسلمانان روزی پنج بار نماز می خوانند، به حج می روند و پیامبرشان محمد ص است. این ها را از دبیرستان یاد گرفته بودم؛ اما بعد در دانشگاه با چند دانشجوی مسلمان آشنا شدم و از آن ها سؤال هایی پرسیدم. چون در آن زمان صحبت زیادی درباره ی اسلام نمی شد، کنجکاوی من را برمی انگیخت. وقتی در دانشگاه بودم، شروع به زیرسؤال بردن عقیده ی خودم کردم. من یک متدیست (یکی از فرقه های مسیحیت) بودم. متدیست ها به ابدیت که خدا بود و پدر، پسر و روح القدس اعتقاد دارند و این هیچ وقت برای من قابل درک نبود. برایم بسیار گیج کننده بود و آن را نپذیرفتم. به خدابودن عیسی مسیح ایمان نیاوردم و به این نتیجه رسیدم که انجیل هم نمی تواند حقیقت باشد؛ چون انجیل می گوید که عیسی مسیح خداوند است؛ برای همین دنبال حقیقت بودم. زمانی که حقیقت را یافتم، مادرم، پدرم و خواهرم خوش حال بودند؛ چون نهایتاً دین دار شده بودم و در زندگی راهنمایم را یافته بودم. خانواده ی دورترم مثل خاله ها، عموها و…. به خوبی پدر و مادرم ماجرا را نپذیرفتند. آن ها تصور داشتند که من گمراه شده ام و بهتر است دوباره یک متدیست شوم.

* چه نکاتی در اسلام برای تان جاذبه داشت؟

نکات زیادی بود؛ این که چگونه اسلام شما را انسان بهتری برای جامعه می کند، بسیار برایم خوش آیند بود. این که می توانید به دیگران کمک کنید، دنبال صلح و عدالت در دنیا باشید، برای رضایت خداوند کار انجام دهید، این ها به آدم اطمینان می دهد که در مسیر درست قرار گرفته است. اسلام و مسیحیت بیش تر با هم تشابه دارند تا تفاوت. ما همان پیامبرها و همان باورهای اخلاقی را داریم. تنها تفاوت مان این است که مسیحی ها می گویند عیسی جزئی از ابدیت پدر، پسر، روح القدس است و این همان قسمتی است که من نتوانستم آن را بپذیرم. بسیار خوش حال شدم دینی پیداکردم که شباهت های فراوانی با دینی که با آن بزرگ شدم دارد.

* سپس قدم به دنیای تبلیغ اسلام گذاشتید؟

البته سعی می کردم این گونه باشد. ما قرآن و کتاب های دیگری درباره ی اسلام را از طریق پست برای زندانیان می فرستادیم. بعد، عضو گروه های چنددینی ای مانند «صلح واشنگتن دی سی» و «همان قایق» شدم که تعلیمات اسلامی را آموزش می داد تا ترس از اسلام را از بین ببرد و گروه «بنیاد آزادی اسلامی» که آن هم برای آموزش اسلام به غیرمسلمانان است.

* آیا کودکان به اسلام حس خاصی داشتند؟

بعضی بچه ها حقیقتاً اسلام را درک می کردند. یک بار من در مدرسه، آخر هفته، مشغول تدریس بودم. پسری حدوداً شش ساله با والدینش آمد. والدین او بی دین بودند؛ نه مسلمان، نه مسیحی و نه یهودی. آن ها فکر می کردند به زیارتگاه ها و معابد مختلف بروند و درباره ی هر کدام چیزهایی یاد بگیرند. آن ها به مدرسه ی اسلامی آمدند. من معلم فرزندشان بودم. هر سه ی آن ها مسلمان شدند. نمی گویم من آن ها را مسلمان کردم؛ اما وقتی از آنان پرسیدم چه چیز باعث شد مسلمان شوید، گفتند فرزندمان ما را قانع کرد مسلمان شویم؛ چون وقتی به کلیسا می رفتیم، این میزان عشق و احساس در عبادتگاه نبود. آن ها احساس کردند مسلمانان خون گرم تر و مهربان ترند و این چیزی بود که آن ها را به سمت اسلام کشاند.

* خانم رحیما! آیا در کشور خودتان به عنوان مسلمان با شما بدرفتاری شده است؟

بله. یک بار به علت عدم رانندگی از چپ توسط پلیس متوقف و جریمه شدم؛ چون نمی توانستم از سمت چپ برانم. احساس کردم این درست نیست. از ماشین پیاده شدم. وقتی پیاده شدم، افسر پلیس روسری ام را از روی سرم کشید و به من دست بند زد. هیچ کاری نمی توانستم بکنم؛ برای همین از او خواهش کردم که روسری ام را بدهد. او گفت نمی دهم. در واقع گرفتن این لباس من خیلی ناعادلانه بود. او به حقوق من تجاوز کرده بود. من را به ایستگاه پلیس بردند، انگشت نگاری کردند و عکس گرفتند. سرانجام با همسرم تماس گرفتند که بیاید و مرا ببرد. من را به سه جرم متهم کرده بودند؛ عدم رانندگی از چپ، عدم دریافت برگه ی جریمه و حمله به پلیس؛ چون هنگامی که تقلاکردم روسری ام را پس بگیرم، اشتباهی پایم به پلیس خورده بود؛ برای همین مرا به دادگاه فرستادند. آن زمان فکر کنم سال ۱۹۸۲ بود. به دادگاه رفتم. من قدرت مالی وکیل گرفتن نداشتم؛ اما آن دو افسر پلیس وکیل داشتند و در دادگاه دروغ گفتند. سعی کردم با سؤال هایم دروغ شان را برملاکنم؛ اما موفق نشدم، بابت هر جرم پنجاه دلار جریمه شدم و پانزده سال تحت نظر بودم.

* خانم رحیما! چند فرزند دارید؟ از زندگی تان راضی هستید؟

بیش از چهل سال است ازدواج کردم و چهار فرزند دارم. فرزندانم در مؤسسه ی آموزش اسلامی با دیگر کودکان مسلمان دوست شدند و با دوستان مسلمان کنار هم جمع می شوند. آن جا زبان عربی، نماز و روزه به آن ها می آموختند و با اصول و فروع دین آشنا می شدند. الآن بزرگ شده اند و هنوز آن روزها را به خاطر دارند که در کنار دوستان شان به مؤسسه ی آموزش اسلامی می رفتند، با هم نماز می خواندند و سالی دوبار اردو می رفتند. خدا را شاکرم که چنین فرزندانی به من عطا کرده و مرا در راه درست قرار داده و هدایت کرده است!

* آیا سفری به ایران داشته اید؟

سال ۱۹۸۱ به ایران رفتم. درست بعد از انقلاب و یک ماه آن جا ماندم. بعد دوباره در سال ۱۹۹۴ به همراه سه فرزندم به ایران رفتم. فرزندانم در مدرسه ی ابتدایی ثبت نام شدند. من هم معلم زبان کلاس سوم بودم. از چند ماه زندگی در ایران لذت بردم. ما سفرهایی به قم و دیگر شهرها داشتیم و به پیست های اسکی و ساحل دریا رفتیم.

* و آخرین سؤال؛ چه پیامی برای کسانی که مصاحبه ی شما را می خوانند، دارید؟

پیغام من به مسلمانان و آن هایی که می خواهند مسلمان شوند، این است که باید اسلام را اولویت اول زندگی خود قرار دهند. هر چه زندگی تان برای اسلام باشد، در مسیر درست است و برای رضایت خداست و ما را به خدا نزدیک تر می کند. این باید هدف همه ی ما در زندگی باشد.

* خانم رحیما! برای تان آروزی سلامتی و بهروزی دارم! امیدوارم که همیشه در کارهای تان مستدام باشید و خداوند همواره حامی تان باشد!

نویسنده : فرحناز کریمی

منبع: حوزه نیوز

به اشتراک بگذارید :

دیدگاه

لطفا دیدگاه خودتون رو بیان کنید: